W sobotę 2 grudnia Dzień Skupienia

Przypominamy, że już w sobotę, 2 grudnia, w Archikatedrze Wrocławskiej będzie miał miejsce Dzień Skupienia dla nadzwyczajnych szafarzy Komunii św.


Wczytuję mapę...

Data
Daty - 02/12/2017
08:30 - 12:15

Miejsce
Archikatedra św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu

Kategorie


Serdecznie zapraszamy wszystkich nadzwyczajnych szafarzy Komunii św. na dzień skupienia przed Adwentem.

Porządek Dnia Skupienia
  8:30 – Rejestracja uczestników
  9:00 – Msza święta w Katedrze
10:00 – Poczęstunek w refektarzu seminaryjnym
10:45 – Konferencja w auli seminaryjnej
11:45 – Aktualności, pytania

Prowadzi ks. mgr lic. Tobiasz Matkowski, sędzia Metropolitalnego Sądu Duchownego we Wrocławiu.

Orientacyjny koszt 20zł.

 

Rok liturgiczny – to podstawowy rytm życia chrześcijanina.

 

Zbliżamy się do końca roku liturgicznego. Będziemy rozpoczynali nowy. Czym on jest i co on ma na celu? Celem roku liturgicznego jest głosić chwałę Bożą i uświęcać wiernych. Stąd też cała historia zbawienia, przekazana nam na kartach Biblii, wstawiona została w ramy jednego roku, byśmy mogli stopniowo odsłaniać całe Misterium Chrystusa. Centrum roku liturgicznego to Pascha Jezusa Chrystusa (przejście Jego ze śmierci do życia), do której prowadzi oczekiwanie na Jego pierwsze przyjście (Adwent), zwiastowanie o Jego poczęciu, Jego nadejście (Boże Narodzenie) oraz działalność Mistrza z Nazaretu.  Przeżywamy więc w cyklu rocznym czas Adwentu, okres Bożego Narodzenia, czas Wielkiego Postu i Wielkanocy i najdłużej trwający – Okres Zwykły. Choć rok liturgiczny ma tyle samo dni i tygodni co rok kalendarzowy to jednak rozpoczyna się wcześniej – w końcu listopada lub na początku grudnia pierwszą Niedzielą Adwentu. Czytaj dalej Rok liturgiczny – to podstawowy rytm życia chrześcijanina.

Czy życie kończy się w momencie śmierci?

Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem:  Jest czas rodzenia i czas umierania,… [Koh 3,1-2a]

Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (2 listopada).  Dzień ten, to szczególny czas refleksji nad życiem, nad sobą, nad kresem życia ziemskiego i nad wiecznością. Późna jesień uczy mnie, jak żegnać i jak nadal kochać tych, którzy odeszli. Jesteśmy Ludem Bożym, Kościołem Chrystusowym, połączonym wzajemną miłością – modlitwą. Dlatego niech za tymi, którzy odeszli na drugą stronę życia,  idzie moja modlitwa, moje przebaczenie, moja miłość. I mimo, iż okres jesienny uczy pożegnań, chcę wierzyć, że miłość trwa wiecznie. Czytaj dalej Czy życie kończy się w momencie śmierci?

Kurs dla nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej

Informuję że w tym roku odbędzie się kurs dla nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej.

Proboszczowie składają prośby o przyjęcie kandydatów na kurs dla nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej i o dopuszczenie  do pełnienia zadania nadzwyczajnego szafarza Komunii święte Proboszczowie, poniżej link do wzoru prośby:

WZÓR PISMA prośba o przyjęcie na kurs

Tego nie można przemilczeć!

Z używaniem, a konkretnie z problemem nadużywania alkoholu zetknął się każdy czytający ten tekst. Alkohol zniewala wielu. Podstępnie, powoli ale systematycznie powoduje śmiertelną chorobę, na którą zapada wielu z różnych środowisk. Wielu będąc już uzależnionymi nie chce się do tego przyznać nawet przed sobą samym. Człowiek zniewolony tą chorobą to alkoholik. Pijący w sposób niekontrolowany jest także przyczyną zachwiania się zdrowia psychicznego najbliższych w rodzinie, którzy się uzależniają od niego. Alkoholizm jest bowiem chorobą społeczną. Czytaj dalej Tego nie można przemilczeć!

Kapłan w moim życiu – świadectwo

Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś. Obyś był zimny albo gorący!
A tak skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cie wyrzucić z mych ust.
(Ap3,15-16)

Żyjący człowiek
Życie otrzymaliśmy w darze od Boga. Życie, by mogło trwać i rozwijać się, potrzebuje pożywienia. Żyjący człowiek to ciało i duch. Ciało do życia potrzebuje pokarmu materialnego a duch – pokarmu duchowego. Dzięki duchowości człowiek góruje nad całym światem i całkowicie przewyższa świat roślin i zwierząt. Dlatego człowiek w odróżnieniu od zwierząt stawia sobie pytania: Kim jestem? Jaki jest sens mojego życia? Dojrzała odpowiedź wymaga dojrzałego ducha a kształtowanie ducha wymaga troski o właściwą strawę duchową. Czytaj dalej Kapłan w moim życiu – świadectwo

Eklezjalność wiary chrześcijańskiej w nauczaniu papieskim – nowa pozycja książkowa

 

Więź z Bogiem to nie tylko sprawa prywatna ale także świadomość przynależności do Kościoła jako wspólnoty. Warto więc poszukiwać i odkrywać swoje osobiste „ja” w eklezjalnym „my”.

Książka CREDO ET CREDIMUS ECCLESIAM ks.dr Romana Słupka SDS podejmuje problem dziś bardzo w Polsce aktualny, zawierający się w pytaniach często stawianych przez szerokie kręgi osób, często skrycie: Dlaczego (jeszcze) być w Kościele? Czy nie wystarczy przeżywać wiarę w sposób indywidualistyczny, poza wspólnotą?

Ta pozycja książkowa daje odpowiedzi na powyższe pytania w sposób bardzo rozbudowany ale mądry poparty o analizę nauczania trzech ostatnich papieży: Jana Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka. Czyta się ją z zainteresowaniem, gdyż autor doskonale, po mistrzowsku zachowuje równowagę między językiem zrozumiałym dla przeciętnego czytelnika a językiem naukowym, teologicznym.

Zachęcam do przeczytania tej pozycji.

Zbigniew Stachurski

Życie w małej wspólnocie chrześcijańskiej – to wyzwanie dzisiejszych czasów!

Pretekstem do napisania tego artykułu było moje uczestnictwo w Eucharystii sprawowanej w parafii św. Augustyna we Wrocławiu w sobotni wieczór dnia 1 lipca br. W Eucharystii tej uczestniczyła również polska, wielodzietna rodzina katolicka z Austrii. Od 10-ciu lat przebywa ona jako „rodzina w misji” w Wiedniu. Po homilii prezbitera, ojciec rodziny przedstawiał świadectwo ich życia w środowisku, do którego zostali posłani przez Kościół. „Rodziny w misji” to rodziny z Drogi Neokatechumenalnej, które na prośbę biskupów osiedlają się w rejonach zdechrystianizowanych lub tam, gdzie to jest konieczne. Rodzinom w misji towarzyszy zawsze prezbiter. Ich rolą jest, poprzez życie chrześcijańskie w małej wspólnocie oparte na Słowie Bożym i sprawowanej liturgii, świadczenie o ogromnej miłości Boga do człowieka niezależnie od czasu i miejsca jego życia. Wzorem życia są rodziny pierwszych chrześcijan żyjących w początkowym okresie rozwoju Kościoła. Czytaj dalej Życie w małej wspólnocie chrześcijańskiej – to wyzwanie dzisiejszych czasów!